Pain Wrote History ही अश्रूंनी, भुकेने आणि संघर्षाने घडलेली एका मुलाची हृदयस्पर्शी यशोगाथा आहे. वेदनांतूनही स्वप्नं जपली, आणि त्यातूनच त्याचं भविष्य घडलं.
मनाला स्पर्श करणारी प्रेरणादायी कथा
त्या दिवशी पाऊस खूप जोरात पडत होता. रस्त्यावर चिखल साचला होता, झाडं वाऱ्याने तुटतील की काय असं वाटत होतं. शाळेच्या पडव्यात एक छोटासा मुलगा भिजत उभा होता. अंगावर फाटके कपडे, हातात ओलसर वही, आणि पोटाशी घट्ट धरलेली भूक…
शिक्षकांनी विचारलं, “आज उशिरा का आलास?”
तो काहीच बोलला नाही. फक्त मान खाली घातली… कारण आज घरी खायला काहीच नव्हतं.
तो गरीब होता — इतका गरीब की गरिबी ही त्याच्या सावलीसारखी त्याच्यासोबत फिरायची. आई रोज दुसऱ्यांच्या घरात भांडी घासायची. वडील आजारी. अनेकदा औषधं घ्यायला पैसे नसायचे. रात्री घरात दिवा नसायचा. तेव्हा तो मुलगा चुलीच्या मंद प्रकाशात वही उघडून अभ्यास करायचा.
कधी कधी भूक इतकी लागायची की डोळ्यांवर झोप यायची. शब्द धूसर दिसायचे. पण तरीही तो वही बंद करायचा नाही. कारण त्याला एकच माहीत होतं —
“मी थांबलो, तर माझं आयुष्य इथेच संपेल.”
संघर्षातून यशाकडे जाण्याची प्रेरणादायी कथा
युनिकेफ इंडिया – मुलांचे हक्क व संघर्ष कथा
अपमान, अश्रू आणि एक शांत निर्णय…Pain Wrote History
शाळेत अनेक मुलं त्याची चेष्टा करायची. कुणी म्हणायचं, “तुझ्यासारख्यांनी शिकून तरी काय होणार?”
तर कुणी त्याचं फाटलेलं पेन पाहून हसायचं. एकदा तर त्याच्या वहीवर कुणीतरी लिहिलं होतं,
“तू कधीच मोठा होणार नाहीस.”
तो घरी आला. गपगप रडला. आईने विचारलं, “काय झालं रे?”
तो म्हणाला, “आई… लोक म्हणतात माझं काहीच होणार नाही.”
आईच्या डोळ्यात पाणी आलं. तिने त्याच्या डोक्यावर हात ठेवून फक्त एवढंच म्हटलं —
“लोक नाही बाळा… देव मोठा करतो.”
त्या रात्री तो रडत-रडत झोपला, पण मनात एक शांत निर्णय घेतला —
“मी हरलो, तर हे शब्द खरे ठरतील… म्हणून मी हरायचंच नाही.”
संघर्षातून घडलेलं स्वप्न
तो पहाटे चारला उठू लागला. वर्तमानपत्र विकायचा. कुणाच्या घरात पाणी भरायचा. संध्याकाळी शाळा… आणि रात्री अभ्यास. अनेकदा तापातही शाळेत गेला. अनेकदा भुकेल्या पोटी परीक्षा दिल्या.
अपयशही आलं. एकदा तो महत्त्वाच्या परीक्षेत नापास झाला. त्या दिवशी तो खूप वेळ नदीकाठी बसून राहिला. पाय पाण्यात सोडले. डोळे भरून आले. पण तरीही त्याने पाण्यात उडी मारली नाही…
त्याने आयुष्यात उडी मारायचं ठरवलं.
आज तोच मुलगा…
आज तो मोठ्या व्यासपीठावर उभा आहे. त्याच्या गळ्यात यशाचा पदक आहे. हजारो लोक उभं राहून टाळ्या वाजवत आहेत. तो बोलतोय… पण आज त्याचे डोळे पाणावलेले आहेत.
तो म्हणतो —Pain Wrote History
“मी अनेकदा भुकेला झोपलोय…
मी अपमान सहन केलाय…
मी पराभूत झालोय…
पण मी कधीही स्वतःला हरू दिलं नाही!”
त्या गर्दीत बसलेला एक मुलगा शांतपणे रडतोय… कारण त्याची परिस्थिती आजही त्याच मुलासारखीच आहे.
आज हा लेख वाचणार्यांसाठी हा प्रश्न…
तू थकलाय का?
तू एकटेपणाने रडलाय का?
लोकांनी तुला कमी लेखलंय का?
तर लक्षात ठेव…Pain Wrote History
“दुःख हे कायमचं नसतं… पण हार मानणं हे कायमचं होतं.”
निष्कर्ष (मनातून उमटलेला)-Pain Wrote History
काही माणसं आयुष्याने फोडली जातात…
तर काही माणसं आयुष्यालाच फोडून पुढे जातात.
तू कोणता आहेस — हे ठरवण्याचा क्षण आजचा आहे.
तुझं आयुष्य बदलणारा तो एक क्षण… कदाचित हाच असू शकतो.